دردسرهای عشق

پشتش سنگین بود و جاده های دنیا طولانی . می دانست که همیشه جز اندکی از بسیار را نخواهد رفت،آهسته،آهسته می خزید،دشوار وکند؛ ودورها همیشه دور بود.

سنگ پشت تقدیرش را دوست نمی داشت و انرا چون اجباری بر دوش می کشید.

پرنده ای درآسمان پر زد، سبک ؛ و سنگ پشت رو به خدا کرد و گفت:«این عدل نیست ، این عدل نیست ، کاش پشتم را این همه سنگین نمی کردی . من هیچگاه نمی رسم ، هیچگاه . و در لاک سنگی خود خزید، به نیت ناامیدی.»

خدا سنگ پشت را از روی زمین بلند کرد . زمین را نشانش داد . کره ای کوچک بود.

و گفت:« نگاه کن ابتدا و انتها ندارد ، هیچ کس نمی رسد .

چون رسیدنی در کار نیست . فقط رفتن است . حتی اگر اندکی. و هر بار که میروی ، رسیده ای . و باور کن انچه بر دوش توست ،تنها لاکی سنگین نیست، تو پاره ای از هستی را بر دوش می کشی ؛ پاره ای از مرا.»

خدا سنگ پشت را بر زمین گذاشت. دیگر نه بارش چندان سنگین بود و نه راهها چندان دور

دلم برای همتون تنگ شده ببخشید که خیلی خیلی دیر اپ میشم.دانشجویی و هزار دردسر...

اما سال ۱۳۸۹ روبهتون تبریک میگم.انشا الله سال خوبی داشته باشید البته اگرهمت مضاعف و تلاش مضاعف داشته باشید.

دلم شكسته تر از شیشه های شهر شماست

                                                              شكسته باد آن كه دلش این چنین می خواست....

تنهایی

Dont Wait Until It Is Too Latet Tell SomeOne How Much You Love

سلام به همه ی اونایی که گونه هاشون خیلی وقته که خیس نشده.یه متن جدید دارم راجع به اشک که خیلی خوشگله.همه با صدای بلند اونو می خونیم.

کجاست آن چشمهایی که به شوق بهتر و زیبا دیدن اشک آویز شود؟اشکی که از باران رنگین تر و از مروارید زیباتر و گران قدر از خیلی چیزهای دیگر که امروز در چشم بسیاری از مردم جلوه گری می کند.همان اشکی که خیلی از چشمها با آن بیگانه شده.همان اشکی که دل را جلا می دهد و جان را تازه می کند!چرا در سراچه دل بسیاری از ما از جوشش آب عشق و صفا نشانه ایی نیست؟

شاید آن چشمه ها خشکیده که چشم ما چنین خشک و بی روح فقط نظاره می کند و نمی بیند آنچه را باید و آنچنان که باید...

ببخشید این مدت اپ نشدم.کامپیوترم خراب بود بلوگفا باز نمیشد.فردا شب جبران میکنم.امشب حالم خوب نیست.دلم گرفته.همتون و دوست دارم

فعلا بای